SRIMAD BHAGAVATAM CANTO 3

Maitreya zei: 'Het aanhoren van de verklaring van Brahmâ over de oorzaak van de angst, bevrijdde hen die van het bovenzinnelijke waren. Vervolgens keerden ze allen terug naar het drievoudige van hun werelden.

S'rî Maitreya zei: De halfgoden, die de hogere planeten bewonen, werden van alle angst bevrijd, toen ze van Brahmâ, de uit Vishnu geborene, de oorzaak van de duisternis vernamen. En zo keerden ze ieder naar hun eigen planeet terug. (Vedabase)

Tekst 2:

Diti, de deugdzame vrouwe, in zorgen over de moeilijkheden voor de duur van een mensenleven waarover haar echtgenoot had gesproken met betrekking tot haar kinderen, kreeg een tweeling, twee zonen.

De deugdzame Diti was erg ongerust geweest dat de kinderen in haar schoot de halfgoden moeilijkheden zouden bezorgen, zoals haar echtgenoot voorspeld had. Na een zwangerschap van een volle eeuw baarde ze een tweeling, twee jongens. (Vedabase)

Tekst 3:

Toen ze werden geboren, deden zich vele natuurlijke verstoringen voor in het goddelijke, het aardse en in de buitenruimte, welke wereld grote angst inboezemden.

Bij de geboorte van de twee demonen deden zich op de hemelse planeten, de aardse planeten en daartussenin allerlei verstoringen in de natuur voor, die allemaal even vreeswekkend als opzienbarend waren. (Vedabase)

Tekst 4:

De bergen en de aarde schudden van de aardbevingen en het leek alsof er uit alle richtingen vuur kwam met vallende meteoren, bliksemschichten, kometen en ongunstige gesternten.

De bergen op aarde werden geteisterd door aardschokken, en alles leek in brand te staan. Er verschenen vele onheilsplaneten aan het firmament, zoals Saturnus, vergezeld van kometen, meteoren en bliksemschichten. (Vedabase)

Tekst 5:

Scherpe winden bliezen voortdurend huilende geluiden makend en legers van cyclonen ontwortelden de grootste bomen met stofwolken als hun vaandel.

Er woeien winden die bijzonder onaangenaam waren voor de huid en fluitend en gierend reusachtige bomen ontwortelden. Stormen dienden als hun legermachten en stofwolken als hun vaandels. (Vedabase)

Tekst 6:

Samenpakkende wolken verduisterden de hemellichten met de bliksem hardop lachend in de hemel; alles was gehuld in duisternis en men kon niets meer onderscheiden.

De hemellichamen werden verhuld door wolkenmassa's waarin de bliksem nu en dan flitste alsof hij lachte. Duisternis heerste alom en er was niets te zien. (Vedabase)

Tekst 7:

Getroffen door verdriet, huilde de oceaan met hoge golven en schepselen vol ontzetting en waren de drinkplaatsen en rivieren verstoord met de lotussen wegkwijnend.

De oceaan met zijn hoge golven jammerde luid, alsof hij door verdriet getroffen was, en alle schepselen in het water waren in beroering. Ook de rivieren en meren gingen tekeer, en de lotussen verschrompelden. (Vedabase)

Tekst 8:

Voortdurend verschenen er mistige halo's rondom de zon en de maan die verduisteringen vertoonden, men hoorde donderslagen en ratelende geluiden van strijdwagens uit de grotten in de bergen.

Nevelige halo's verschenen om de zon en de maan, die keer op keer verduisterd raakten. Zelfs als er geen wolken waren, klonken er donderslagen, en uit de berggrotten kwamen geluiden als van ratelende strijdwagens. (Vedabase)

Tekst 9:

In de dorpen braakten angstaanjagende jakhalzen vuur uit hun muilen met schreeuwende uilen en het onheilspellende gehuil van jakhals-teven.

In de dorpen jankten jakhalswijfjes onheilspellend, terwijl ze lange vuurtongen uit hun bek spogen. Jakhalzen en uilen vielen hen met hun kreten bij. (Vedabase)

Tekst 10

Dan weer alsof ze zongen en dan weer huilend hieven de honden hun koppen allerlei geluiden voortbrengend.

Her en der huilden honden met hun kop in de lucht. Hun gehuil leek nu eens op gezang en dan weer op gejank. (Vedabase)

Tekst 11

De ezels, o Vidura, raakten de aarde hard met hun hoeven, terwijl ze als gekken wild van hot naar haar in groepen rondrenden.

O Vidura, ezels galoppeerden overal in troepen rond, terwijl ze woest balkend de aarde met hun harde hoeven ranselden. (Ved a base)

Tekst 12:

Krijsend van de commotie vlogen vogels opgeschrikt op van hun nesten en stond het vee zich te ontlasten en te urineren in de stallen en de bossen.

Geschrokken van het gebalk van de ezels vlogen vogels krijsend op van hun nest, terwijl het vee op stal en in het bos zijn ontlasting en urine liet lopen. (Vedabase)

Tekst 13:

Vol angst gaven de koeien bloed en regende het pus uit de wolken; de beeltenissen huilden tranen en bomen vielen om zonder een zuchtje wind.

Doodsbang gaven de koeien bloed in plaats van melk, uit de wolken regende het etter, de halfgodenbeelden in de tempels vergoten tranen en bomen vielen om zonder een zuchtje wind. (Vedabase)

Tekst 14:

De gunstigste planeten en de andere hemellichten stonden in conjunctie, beschreven retrograde banen of namen conflicterende posities in.

De onheilbrengende planeten, zoals Mars en Saturnus, begonnen helderder te stralen dan de gunstige, zoals Mercurius, Jupiter en Venus, alsook een aantal satellieten. De planeten leken achteruit te bewegen en kwamen met elkaar in botsing. (Vedabase)

Tekst 15:

Meer van dit alles ziende, niet op de hoogte van het geheim van al deze grote voorteken van het kwade, waren alle mensen, behalve de zonen van Brahmâ, vol van angst en dachten ze dat de wereld op zijn einde liep.

Toen al deze en vele andere slechte voortekenen te zien waren, werd iedereen, behalve de vier wijze zoons van Brahmâ, die op de hoogte waren van het feit dat Jaya en Vijaya gevallen waren en als Diti's zoons waren geboren, door angst overweldigd. Ze begrepen niet wat er achter deze voortekenen school, en dachten dat het einde van het universum aangebroken was. (Vedabase)

Tekst 16:

De twee van God verlaten zielen, geboren uit de oorspronkelijke bron, groeiden snel, ongewone lichamen manifesterend die als van staal waren en zo groot als een berg.

Deze twee demonen, die in lang vervlogen tijden verschenen, begonnen al gauw ongewone uiterlijke kenmerken te vertonen: ze hadden lichamen als van staal, die zo groot werden als twee reusachtige bergen. (Vedabase)

Tekst 17:

Met hun schitterende armbanden om hun armen en de toppen van hun helmen die de hemel raakten blokkeerden ze het zicht in alle richtingen, en de aarde schudde bij iedere stap van hun voeten terwijl de schoonheid van de versierde gordels om hun middel de zon deed verbleken.

Ze werden zo lang, dat ze met de rand van hun gouden kroon de hemel schenen te kussen. Ze belemmerden het zicht naar alle kanten en deden de aarde trillen bij elke stap die ze zetten. Hun armen waren gesierd met schitterende armbanden, en ze stonden erbij alsof ze de zon wilden verduisteren met hun middel, dat met voortreffelijke en fraaie riemen omgord was. (Vedabase)

Tekst 18:

Kas'yapa gaf de twee hun namen: de ene van de tweeling van zijn vlees en bloed die het eerst ter wereld kwam noemde hij Hiranyakas'ipu ['hij die op goud teert'] en degene die uit Diti ter wereld kwam die de eerste was die door de mensen gekend werd noemde hij Hiranyâksha ['hij met de geest voor goud'].

Prajâpati Kas'yapa, de schepper van de levende wezens, gaf zijn twee zonen ieder een naam: degene die het eerst geboren werd noemde hij Hiranyâksha en degene die het eerst verwekt was Hiranyakas'ipu. (Vedabase)

Tekst 19:

Door een zegen van Heer Brahmâ slaagde Hiranyakas'ipu erin de macht te verkrijgen over de drie werelden en hun beschermheren, opgeblazen zonder angst door wie dan ook te zullen sterven.

Het oudste kind, Hiranyakas'ipu, was ervan overtuigd dat niemand in de drie werelden hem kon doden, omdat hij een speciale zegen van Heer Brahmâ ontvangen had. Als gevolg van die zegen was hij trots en verwaand en wist hij alle drie de planetenstelsels in zijn macht te krijgen. (Vedabase)

Tekst 20:

Hiranyâksha, zijn geliefde jongere broer die altijd voor hem klaar stond, doorkruiste, met een knots in zijn handen en klaar om te vechten, de hogere sferen gewapend verzet zoekend.

Zijn jongere broer, Hiranyâksha, stond altijd klaar om hem daadwerkelijk een plezier te doen. Met een knots over zijn schouder reisde hij strijdlustig het hele universum door, enkel en alleen voor het genoegen van Hiranyakas'ipu. (Vedabase)

Tekst 21:

Hij had een moeilijk te weerstreven drift, rinkelende enkelbanden van goud en was versierd met een bijzonder grote bloemenkrans over zijn schouders waarop een gigantische strijdknots rustte.

De woede van Hiranyâksha was moeilijk te beteugelen. Aan zijn voeten rinkelden gouden enkelbanden, hij was getooid met een reusachtige bloemenkrans en liet zijn geweldige knots op zijn schouder rusten. (Vedabase)

Tekst 22:

Trots op zijn fysieke en mentale kracht en de gunst die hem verleend was, kon hij niet worden bedwongen, daar hij voor niemand bang was. De goddelijken verborgen zich vol vrees voor hem als waren ze slangen bevreesd voor Garuda.

Zowel zijn psychische en lichamelijke kracht als de zegen die hem geschonken was, hadden hem trots gemaakt. Hij was ervan overtuigd dat niemand hem kon doden, en was ontoombaar. Wanneer de halfgoden hem alleen maar zagen, raakten ze dan ook door angst overmand en verstopten zich, zoals slangen zich verstoppen uit angst voor Garuda. (Vedabase)

Tekst 23:

Toen hij, het werktuig van de Diti-mensen [de Daitya's], ontdekte dat Indra en de machts-beluste schare der goddelijken waren verdwenen zo dat hij ze niet kon vinden, brulde hij het uit.

Toen de leider van de Daitya's zag dat Indra en de andere halfgoden, die voordien door hun macht bedwelmd waren geweest, allen uit vrees voor zijn kracht gevlucht waren, liet hij een luid gebrul horen. (Vedabase)

Tekst 24:

eluid voortbrengend, dook het machtige wezen de oceaan in, wraaklustig als een olifant.

Nadat hij uit het hemelse koninkrijk was teruggekeerd, dook de machtige demon, die op een woedende olifant leek, voor zijn plezier de diepe oceaan in, die verschrikkelijk tekeerging. (Vedabase)